میزان صادرات آهن آلات در کشور رقم قابل توجهی نمیباشد. به بیان دیگر میزان صادرات فولاد ایران در مقایسه با کشوری مانند ترکیه که فولاد خود را با خرید قراضه و خرید انرژی تولید میکند،بسیار اندک است.
صادرات ترکیه بیش از 10 میلیون تن تنها در محصولات طولی میباشد،این رقم در بهترین حالت برای ایران کمی بیشتر از دو میلیون تن در کل محصولات نوردی است. این در حالی است کهه ارز حاصل از صادرات به دلیل آنکه تامین کننده نیاز واحدهای تولیدی برای تامین قطعات و تجهیزاتشان میباشد ارزش قابل نوجهی دارد.
در سال های اخیر صادرات آهن آلات دستخوش رخدادهای نامطلوبی شده است که از آن جمله میتوان به قانون منع صادرات،سهمیه بندی صادراتی اعمال یا عدم اعمال تعرفه متناسب با وضعیت و شرایط حاکم بر تجارت جهانی اشاره شود.قانون منع صادرات در سال 1391 هرچند در بازه زمانی کوتاه مدتی اعمال گردید اما از دست دادن مقاصد صادراتی و جایگزینی سایر رقبا در بازار صادراتی و هزینه ای که بابت اعتمادسازی دوباره باید پرداخت گردد،از حداقل آسیب هایی است که قانون منع صادرات به دنبال داشته است. حذف منع صادرات و اعمال سهمیه ناچیز فصلی و اعلام دیرهنگام گشایش ایجاد شده باز هم مسیر صادرات را آنگونه که باید هموار ننمود.
.هرچند در حال حاضر به دلیل کاهش ارزش پول ملی و رکورد حاکم در کشور صادرات نسبت به گذشته کمی در مسیر بهبود قرار گرفته است،اما آنگونه که شایسته است ایران در مجامع بین المللی جایگاه قابل توجهی ندارد. از سوی دیگر از اواخر سال 1393 همزمان با کاهش رشد اقتصادی چین و به دنبال آن اعمال دامپینگ از سوی چین (به همراه کاهش قیمت تمام شده) به دلیل کاهش قیمت نفت و کاهش ارزش روبل روسیه، هجوم واردات تولید داخلی را تهدید میکرد
صادرات آهن آلات:از این رو در سال 1394 دولت بر واردات برخی محصولات نفت فولاد تعرفه بالاتری وضع کرد به گونه ای که تعرفه واردات ورق های فولادی کمتر از 3 میلی متر به 25% افزایش یافت. این تعرفه تا آذرماه سال 1395 نیز ادامه یافت.
هیچ نظری وجود ندارد